سربرگ

به پارس دوک خوش آمدید

بلاگ

پوشاک در بین النهرین

پوشاک در بین النهرین

پنجشنبه, 1 اسفند 1398 - توسط شیما صالح آبادی

   در اکثر تمدن های پیش آریایی در خاور نزدیک لباس به عنوان یک پوشش حقیقی به وجود آمده بود. چنانکه نمونه های آن در سومر واکد مشاهده شده است، پوشیدن لباس پیش از هزاره سوم بسیار فراگیر بوده و بدون شک از خلیج فارس تا منطقه مدیترانه مرسوم بوده است. در طول دوره پیش نوشتاری در تاریخ بین النهرین که از 3400 ق.م آغاز شده و تا 2900 ق. م ادامه یافته است، وضعیت اقتصادی جامعه که تا آن زمان کاملا بر کشاورزی متکی بود موجب شد تا بسیاری از اقشار عادی مردم به کار کشاورزی اشتغال یابند. به خصوص در مناطق جنوبی تر بین النهرین که زمین ها حاصل خیز تر بودند و طبیعتا کشاورزی رونق بیشتری داشت. کارعمده مردم کشاورزی بود و شغل کشاورزی و دیگر کارهای روزانه بدون پوشش و با ظاهری برهنه انجام می شد.

پیدایش لباس در بین النهرین

   در طول دوره اولیه سلسله گذاری استفاده از پارچه تا اندازه ای عمومی تر شد، زنان و مردان دارای پوششی تقریبا مشابه بودند. این پوشش شامل پارچه ای بود که دور تن می پیچیدند و قسمت کوتاه آن در ناحیه چپ بدن پشت لگن قرار می گرفت. جایی که دنباله های دو طرف پارچه به هم گره می خورد یا کمربندی روی آن بسته می شد. دور تا دور دامن را ردیفی از شرابه های بلند متشکل از حلقه های پود فرا می گرفت. در دوره های بعدی نوع مجلل تری از این تن پوش با ردیف هایی از حلقه ها یا پرزها که همه جای لباس را پر می کرد رواج یافت. در دوره های اولیه تمدن سومری در هزاره چهارم قبل از میلاد مردم از پوست گوسفند و بز برای پوشش خود استفاده می کردند.

   به نحوی که لایه پشم دار آن به طرف داخل قرار می گرفت. حتی زمانی که استفاده از پارچه را برای دوخت لباس آموختند باز به سراغ بزها و گوسفندان رفتند تا مواد خام پارچه های خود را از آن ها تهیه کنند. دستیابی سومریان به شیوه جدیدی از تهیه پوست این امکان را برای آن ها فراهم آورد که به شکل دیگری از پوشش که بیشتر شبیه یک لباس بود دست پیدا کنند، به این لباس اصطلاحا لباس بلند می گویند. انواع پوست که تا آن زمان به شکل دامن و بالاپوش استفاده می شدند، به لباس های بلند تغییر شکل دادند. یکی از عمده ترین تغییرات پیدایش آستین در لباس می باشد، اگر چه شاید دقیقا آستین واقعی نبوده و احتمالا قسمت ندوخته ای از پوست بود که روی بازو می افتاده و در حاشیه پایین دامن این لباس، که قدمتش به هزاره سوم قبل از میلاد می رسد. ظاهرا شرابه هایی از جنس تسمه های چرمی آویزان بوده است.

نحوه تکامل لباس در بین النهرین

   با سیر اجمالی در نحوه تکامل شکل و شیوه تهیه این تن پوش ها می بینیم که نخست این لباس به منظور پوشاندن پایین تنه انسان و از پوست طراحی و تدارک شده بود. بعدها همین پوشش از پارچه پشمی برش خورده تهیه می شد که با تعداد اندکی درز به هم دوخته می شد. این همان شکل ابتدایی لباس سومری است که پیش از سومریان به کار می رفت و در هزاره های دوم و سوم قبل از میلاد به این شکل لباس کنکس می گفته اند. البته این واژه به نوعی از پارچه یا موی حیوانات مانند بزو گوسفند نیز اطلاق شده است. در قدیمی ترین آثار سومریان کنکس به ظاهر دامنی بود به اندازه طول بدن.  پیکرک های آهکی کشف شده مردانی را نشان می دهد که همین دامن را به دور کمر بسته و با عبور یک گوشه آن از دور کمربند آن را بر بدن محکم نگه داشته اند.

   بدون شک گرهی که در پشت به نظر پرحجم می آید منگوله این کمربند بوده و ظاهرا بقایای دم جانوری ست که به شیوه گذشتگان، پوست و موی آن برای پوشش به کار می رفت. یکی از قدیمی ترین قطعات پوشش سومریان شال بلند پشمی است که از طرح لباس کلاسیک هند گرفته شده است. این احتمال وجود دارد که در ابتدای هزاره سوم مردمی از قشر فرودستان بودند. شال ریشه داری که جنس زبری داشته و باریکتر از شکل اصلی هندی آن بود، به دور باسن خود می پیچیدند. گاه از پهنای آن برای لندای دامن استفاده می کردند یا چند بار از وسط تا می زدند و بعد استفاده می کردند.

   در این حالت، این شال ریشه دار ظاهری شبیه شنتی مصریان پیدا می کرد یا شاید شبیه فاروس که امروزه کارگران عراقی آن را بر تن می بندند. به هر حال با دقت در آثار گوناگون می توان چنین نتیجه گرفت که این شال معمولا از جنس پوست، پشم یا پرچه لطیف بوده و همین شال را گاه ممکن بود محکم دور بدن بپیچند و انتهای آن را روی شانه چپ بیندازند. به نظر می رسد زنان و مردان تقریبا همه همین نوع پوشش را بر تن می کردند.

پوشاک در بین النهرین,لباس در بین النهرین,پیدایش لباس در بین النهرین

این مطلب را در شبکه های اجتماعی زیر به اشتراک بگذارید:

نظرات ( 0 )

ارسال پیام